Rob Kamphues

Mijn schoolherinnering158 stemmen

Ik heb een geweldige schooltijd gehad. In de eerste klas zat ik bij juffrouw Metkemeijer op de Pius X school in Wassenaar. Mijn oudere broer Fred zat er al een jaartje op, dus ik wist een beetje wat ik kon verwachten, maar toch ook weer niet. Mijn moeder bracht me naar het schoolplein, dat veel groter was dan dat van de kleuterschool waar ik eerst op zat. Ik had me enorm verheugd op mijn eerste echte schooldag, maar nu vond ik het toch wel een beetje eng. De jongens van klas zes leken ineens zo groot en sterk. ‘Blijf maar een beetje bij ze uit de buurt’, adviseerde mama me. Dus heb ik de eerste pauze in een hoekje onder een afdakje angstig zitten wachten of ze me te grazen zouden nemen. Gelukkig gebeurde dat niet.

Ik weet eigenlijk nog best veel van mijn eerste schooljaar. Aan de muur hingen nog van die prachtige wandplaten van Jetses. Op eentje stond geloof ik een boerderij met een weiland en een boomgaard erop. Het leek lente, want aan de bomen hing bloesem en het gras was frisgroen en in het weiland liepen lammetjes. Ik werd er altijd heel gelukkig van op de een of andere manier. De papa’s en mama’s op de plaat leken heel vriendelijk en de kinderen waren allemaal leuk met elkaar aan het spelen. Ik woon nu in Waterland en het landschap lijkt wel wat op de platen van Jetses, maar zo ideaal als het leven op de schilderijen leek, zo heb ik het jammer genoeg nooit meegemaakt. Er is altijd wel een mug die irritant zoemt of een vogel die op je kop poept als je net lekker in het gras ligt. Of ik heb een veldje uitgekozen om in te picknicken, maar net als ik me heb geïnstalleerd blijken de stieren uit het andere weiland toch een doorgang te hebben gevonden naar ons terreintje.

Op school leerden we schrijven met een kroontjespen. Dat vond ik geweldig. Waarschijnlijk net zo geweldig als de kinderen in Afrika nu een ballpoint vinden. Elk tafeltje had een eigen inktpotje. Dat had wel een nadeel, want heel vaak lekte dat potje en dan zaten alle schriften en boeken onder de klep van het tafeltje onder de inkt. Ik weet zeker dat de potjes lekten, maar altijd deed de juf alsof we zelf hadden gemorst. Met krijt moesten we de inkt dan van de schriftjes halen. Dat vond ik dan weer wel leuk. Het krijt zoog de inkt heel mooi op en als je snel genoeg was, bleef er bijna geen vlek op je schrift achter. De eerste keer schrok ik denk ik wel heel erg en schaamde ik me zo dat ik een beetje moest huilen.

Van mijn eerste woordjes schrijven, weet ik jammer genoeg bijna niks meer. Ik deed het niet zo netjes geloof ik, want ik moest het vaak over doen. Met plezier kijk ik nu hoe mijn eigen kinderen het lezen en schrijven onder de knie krijgen. Mees, de jongste van zeven jaar, kan sinds kort hele woorden aan elkaar schrijven. Op de beslagen ramen van de douche schrijft hij dan zinnen als ‘papa, ik hou van jou’. Ik zou willen dat ik zo’n raam kon inlijsten, maar dat kan helaas niet. Bo, zijn oudere broer van bijna elf, is net als zijn vader en moeder een echte schrijver. Hij is al aan twee echte boeken begonnen. Ik zeg begonnen, want afmaken doet hij ze nog niet. Maar de beginnetjes zijn wel fantastisch. Meestal gaan ze over buitenaardse wezens op andere planeten. Stiekem hoop ik dat hij schrijver of journalist wordt. Maar met een kroontjespen schrijven doen ze niet meer; alles gaat op een computer. Daarop zijn ze nog handiger dan hun vader.

Wel raar om ze met iets in de weer te zien dat ik tien jaar geleden nog een luxe vond. Maar wie weet; misschien moeten we over tien jaar wel oude laptops naar Afrika brengen omdat de kinderen daar anders ook achterop raken. Dat zou een mooi streven zijn; in 2020 brengen we onze oude computers naar de kinderen in Afrika. Maar het zou nog mooier zijn als het dan niet meer nodig is.